“Көчле студент-филологлар төркеме”нең бер вәкиле
XIX гасыр уртасында күренекле рус композиторларының “Могучая кучка” (“Куәтле төркем”) дигән иҗат бердәмлеге булган. Узган гасырның 70нче еллары башында Казан дәүләт университетының тарих-филология факультетында, андый ук куәтле булмаса да, үзенә күрә бертөрле көчле филолог-студентлар төркеме бар иде. Андагы егетләрнең барысы да диярлек армиядә хезмәт итеп, кызлары берничә ел эшләп килгәннәр, һәм бөтенесе дә, тырышып укып, Ватаныбыз, республикабыз өчен игелекле гамәлләр кылырлык белгечләр булып әзерләнү теләге белән дәртләнеп йөргән егет-кызлар иде. Алар, зур конкурс узып, Ленин университеты студентлары сафларына басуларының беренче көннәреннән үк, барысы да китапка ябышып укырга керештеләр һәм ул чактагы күп төрле җәмәгать эшләрендә актив катнаша башладылар. Равил Фәйзуллин, Шамил Маннапов кебек иҗат дәрте белән сугарылганнар беренче көннәрдән үк газета-журналларда шигырьләрен бастырып килделәр. Бу төркем, университеттагы йөзләрчә академик группалар арасында барлык күрсәткечләр буенча беренче урынны алып, Ленинград шәһәренә бушлай экскурсия путевкасы белән бүләкләнде.
